Erehaag
Deze week vielen de meningen weer over elkaar heen: de één was fel tegen, de ander gematigd positief. En sommigen namen het woord respect in de mond. De reden? Een voorgenomen erehaag van de ene topclub voor de ander omdat die kampioen is geworden. In mijn ogen niets mis mee, een kampioen in het zonnetje zetten, ook al is het de rivaal, getuigt van respect voor de ander, ook al is het niet jouw smaak, mening of in dit geval favoriete club.
Respect… een woord wat vaak wordt gebruikt, maar slechts door weinigen echt in de praktijk wordt gebracht, zo lijkt het.
Als we in onze huidige maatschappij kijken is het vaak ver te zoeken. Zelden waren tegenstellingen zo groot, liepenmeningen zo ver uiteen en waren de acties om dit te onderstrepen zo gewelddadig. Dat vertaalt zich in de hele maatschappij en dus ook op het voetbalveld.
Neem bijvoorbeeld een willekeurige jeugdwedstrijd en ga daar eens 2x 35 minuten niet naar het voetbal kijken maar naar randzaken. Hoe leiders en trainers staan te coachen, hoe ouders langs de kant zich laten gelden en hoe de jeugdspelers onderling met hun teamgenoten, maar ook met tegenstander en scheidsrechter communiceren.
Je staat versteld van de hoeveelheid schuttingwoorden, ziektes, verwensingen en andere onwenselijke taal tijdens zo’n wedstrijd de revue passeren. En daar doen we allemaal aan mee, ja, ook ik betrap me er soms op. Omdat het de gewoonste zaak van de wereld lijkt. Omdat we het om ons heen zien. En soms blijft het niet bij woorden maar ontaardt een wedstrijd in een ware veldslag. Je zou bijna vergeten dat het hier om een spelletje gaat, in plaats van een strijd op leven en dood. Een spelletje, ontspanning in het weekend na een week van werken, studeren en andere verplichtingen. Niet alleen voor de spelers maar zeker ook voor de scheidsrechter, de trainers en leiders en de toeschouwers. En, en dat is wellicht nog belangrijker, vooral voor het plezier van iedereen. Ook voor hen die nooit een Van Dijk, Valente of Depay , of misschien een Nijhuis zullen worden, die dus wel eens iets verkeerd doen, en dat ook blijven doen. Ook al scheld je ze de huid vol met alle ziektes die je kent.
Je gaat de zanger van een willekeurige band ook niet te lijf als hij eens een valse noot zingt, toch?
Hetzelfde geldt voor bestuurders, die op vrijwillige basis klaar staan voor een club of vereniging, daar veel vrije tijd in steken om de boel draaiende te houden ten faveure van de mensen die in het weekend die ontspanning zoeken. Ook zij krijgen regelmatig te maken met kreten, krachttermen en verwensingen van de spreekwoordelijke zijlijn waar de beste stuurlui immer vertoeven. Deze vrijwilligers doen dit werk niet om van alles over zich heen te krijgen, maar om de club, waar ook zij vaak hun hobby uitoefenen, of dat gedaan hebben.
En dus is respect op z’n plaats, respect voor de sport, de sporters, de vrijwilligers die deze sport in goede banen leiden, respect voor en van een ieder. En respect betekent niet dat je het eens bent, nee zeker niet! Respect wil zeggen dat je begrip hebt voor een ander zijn mening, overtuiging of liefde voor een club, dat je elkaar sportief bestrijdt en daarna de hand schud. Eigenlijk moesten we bij elke wedstrijd een denkbeeldige erehaag voor de tegenstander vormen, voor de sportieve strijd begint…en dat na een spannende strijd de beste moge winnen!