Vrijwillig
In de wereld om ons heen, die steeds sneller aan ons voorbij trekt, is de rol van de vrijwilliger van eminent belang. Sterker nog, de vrijwilliger is in feite de kurk waar menig vereniging, stichting of andere organisatie op draait. Zelfs grote instellingen en bedrijven doen steeds vaker een beroep op deze bijzondere hobbyisten. Kijk maar eens om je heen bij zorginstellingen, zorgboerderijen, dagbestedingen, betaald voetbalorganisaties, sociale en culturele instellingen: veelal zijn het vrijwilligers die veel van het werk voor hun rekening nemen. Of het nu opvang, controle, begeleiding of verzorging betreft, de vrijwilligers staan hun mannetje of vrouwtje. Zonder deze mensen zou een groot deel van onze samenleving in de problemen komen.
Zelf ben ik al bijna mijn hele leven werkzaam als vrijwilliger, ooit begonnen bij de voetbalclub jullie wel bekend. Mijn eerste taak was jeugdleider, later hielp ik in de kantine, maakte ik samen met wat gepensioneerde leden de boekjes klaar (het was mijn vrije middag van school) en trainde ik een jeugdelftal. Op iets oudere leeftijd vertrouwde men mij de dames van het tweede toe, niet zonder succes mag ik met trots zeggen, want we mochten een kampioenschap vieren, en ben ik nog leider bij het derde elftal geweest.
Na verloop van tijd bleef het vrijwilligerswerk beperkt tot bardiensten bij vv Haren, maar ondertussen had ik ook geproefd van andere smaken. Ik voelde namelijk aantrekkingskracht vanuit de buurtvereniging, dus ook daar zijn menig uurtje vrijwilligerswerk in gaan zitten. En altijd met plezier, want werk waar je niet voor betaald krijgt, moet toch op een andere manier voldoening geven. Vandaag de dag beleef ik bijvoorbeeld enorm veel plezier aan het rijden bij het ouderenvervoer: mensen op leeftijd naar hun avondje uit brengen, of naar de fysio, dokter, het ziekenhuis of een theemiddag bij een vriendin. Heerlijk om de dankbaarheid van deze generatie te voelen!
Het vrijwilligerswerk waar ik de voorkeur aan geef is uitvoerend, wat wil zeggen: laat mij maar iets doen. Vergaderen had en heb ik nog steeds helemaal niets mee. Vaak vroeg men mij voor een functie in een bestuur, omdat ik zo makkelijk schrijf, zo makkelijk praat en waarschijnlijk zit het toch in de genen want pa Dedde was een bestuurder.., maar aan die vraag heb ik nooit toegegeven. Gewoon omdat ik het niet wil. Maar aan uitvoerende taken beleef ik des temeer plezier. En anderen zijn waarschijnlijk beter in het vergaderen, en dat is natuurlijk ook fantastisch, want die zijn ook onmisbaar.
Zo ben ik onlangs weer gevraagd mijn steentje bij te dragen aan het horecatoernooi op Hemelvaartdag. Meedenken over hoe en wat er nodig is en hoe we dat gaan aanpakken. Ja, dan moet je wel even vergaderen uiteraard, dus strijk je even over je hart en schuif je aan. Maar het meeste lol heb je op de dag zelf. Lekker de hele dag bezig zijn om het een ander naar de zin te maken. En als je dan aan het eind van de dag terugkijkt, en merkt hoeveel mensen je een geweldige dag hebt bezorgd, ga je tevreden naar huis. Meestal…
Want soms is het werk van de vrijwilliger minder leuk, dan loop je tegen dingen aan, of liever, tegen mensen aan, die ervoor zorgen dat je minder voldaan naar huis gaat. Mensen, die overal een mening over hebben, die denken dat de vrijwilliger er speciaal voor hem of haar is, die met één botte opmerking, of nog erger, scheldkanonnade, je dag kunnen vergallen. Vaak zijn dit dezelfde mensen die graag langs de (figuurlijke) zijlijn staan om commentaar te leveren, maar niet thuis zijn als er even aangepakt moet worden.
Een probleem waar elke vrijwilliger wel eens tegenaan loopt, en wat soms iemand doet besluiten er dan maar mee te stoppen. En dat is natuurlijk triest, want niet alleen is een enthousiaste vrijwilliger zijn hobby vergald, ook de club of vereniging wordt met een probleem opgezadeld. Want in de huidige snelle wereld, waarin iedereen vaak veel te snel met een mening klaar staat, is het zo langzamerhand zoeken met een lampje naar deze helden die de club draaiende houden. In plaats van commentaar verdienen ze een schouderklopje, een bedankje, mooie woorden en een presentje op z’n tijd. Zeker dit jaar, in het Internationale Jaar van de Vrijwilliger.