Als je op een mistige zaterdag in november je bedenkt om eens een keer weer naar De Koepel te gaan om een wedstrijd van het eerste te bekijken, kan dit bijna niet onopvallend. Zeker niet als je in de aanloop naar het jubileum redelijk wat stukjes hebt geschreven met anekdotes en ervaringen. Het levert altijd stof tot schrijven op, al was dit zeker niet de bedoeling vooraf.
Want ik wilde eigenlijk gewoon er even uit. Het bestuderen van het programma leverde een interessante wedstrijd op: Haren 1 tegen het altijd lastige VVK. Een tegenstander die , zo weet ik uit mijn verre verleden als actief voetballer, altijd garant staat voor een levendige wedstrijd. Want op de één of andere manier is VVK in mijn beleving de afkorting van Voetbal, Vuur en Kaarten. Ik herinner me nog een wedstrijd op het Westveld, waar we, zoals elk seizoen wel een keer, de strijd met de “vrienden” van de Korreweg en omstreken aangingen. Tijdens die wedstrijd kreeg ik het ( weer) aan de stok met één van de gebroeders Bootsma en hierover uitte ik mijn onvrede tegen de dienstdoende scheids. Blijkbaar in weinig tot de verbeelding sprekende woorden, want het leverde mij mijn eerste en volgens mij ook mijn enige rode prent op in mijn verder onopvallende voetbalcarrière.
Maar terug naar het heden, want Haren 1 moest dus aantreden tegen het eerste team van VVK. In mijn gang naar het veld werd ik al door deze en gene verwelkomt, en mijn aanwezigheid zorgde ook tevens voor enig argwaan bij de overige bezoekers. Woorden als “ik hou me even in vandaag” of “ben je hier voor de fun of met andere doelen” zeiden me dat mijn faam als columnschrijver blijkbaar gevestigd is. En hoewel ik het niet van plan was, toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan, dus voilà…
De wedstrijd was de eerste helft van een matig niveau van Haren-kant. De tegenstander tikte er lustig op los en bij de boys in zwart-wit leek er een bepaalde angst in te zitten. Teveel ruimte weggeven, geen duelkracht, slechte passing en geen grip op directe tegenstanders. Die konden naar hartenlust over het veld dartelen en op jacht gaan naar de eerste goal, die er dan ook kwam. En het moet gezegd, dat was een beauty! De wedstrijd verliep redelijk rustig, al waren er wel wat opmerkingen richting de scheidsrechter, wiens naam omroeper Bert na ongetwijfeld veelvuldig oefenen feilloos kon uitspreken. Haren kreeg nog wel twee opgelegde kansen die net zo twijfelachtig werden verwerkt als de overige ballen de hele eerste helft. Het was eigenlijk een wonder dat de 1-1 op slag van rust op het scorebord kwam.
Na een leuk gesprek met Henk in de rust, over zijn prachtige reis met vrouw en kinderen, gingen we terug richting het veld met de gedachte dat VVK het wel recht zou trekken in het resterende deel. Maar ook nu bleek weer waarom voetbal bijna nooit te voorspellen is, dat de eerste en tweede helft vaak twee totaal verschillende wedstrijden zijn. Haren kwam met een andere intentie uit de kleedkamer, waardoor je je afvroeg wat er in de thee zat. Al was het in eerste instantie toch VVK die scoorde, ondanks het ijverige vlagsignaal van Richard. De leidsman leek wat onder de indruk van het vele commentaar van VVK zijde en ging niet mee in dit protest. Het was wel het signaal voor onze jongens om er nog een schepje bovenop te doen. Misschien wel mede door de uitdagende en irritante houding van een aantal tegenstanders. Die zichzelf daarmee, en dat was het gekke, een beetje uit de wedstrijd haalden: Meer bezig met randzaken en scheidsrechter, dan met het eigen spelletje. En dus kon Haren in korte tijd 2 x toeslaan en later nog eens 2x, via de gebroeders Berends.
In de tussentijds gebeurde er van alles , alles wat je eigenlijk verwacht bij een wedstrijd tegen VVK: irritaties over en weer, veel commentaar op de scheids, die het de tweede helft even helemaal kwijt was en meerdere kaarten uitdeelde. Zelfs een rode kaart na 2x geel wegens commentaar, die merkwaardig genoeg geen gevolgen had, want hij werd ter plekke in het veld geseponeerd door dezelfde scheids. Dit leverde weer onbegrip en hilariteit op langs het veld. Ook daarvoor kom je natuurlijk naar de westrijd.
Haren pakte met deze overwinning de koppositie, en wij hadden als publiek een enerverende middag op het mistige sportpark de Koepel, waar ik vast nog wel eens een keer kom aanlopen!